Een mystiek sprookje

Er was eens, heel lang geleden, een koning die de kracht van Creatie in zich droeg. Hij voelde dat hij creëren, scheppen, kon. Boven alles verlangde hij ernaar deze kracht tot expressie te brengen. Hij had lang genoeg gewacht, hij was er klaar voor en voelde dat de tijd rijp was. Dus ging hij naar de Grote Koning die hem eens gecreëerd had, die zich Alfa en Omega noemde.

“Alfa en Omega, mijn tijd is gekomen. Ik wil mijzelf tot expressie brengen en een schepping van mij uit laten gaan. Ik vraag u dit in mij te bevestigen, opdat geschieden kan wat reeds lang is voorzien.” De Alfa en Omega zag de oprechtheid van de koning, maar ook zijn ongeduld en onervarenheid als Creator, als Schepper. Hij kende zijn verantwoordelijkheid.

“Koning, gij zult Creator, Schepper, zijn. Maar in uw schepping zend Ik vanuit mijn wezen een organisme mee, dat Ik u geef als borg om de door u gecreëerde schepping veilig te stellen tegen alle mogelijke ‘ongelukken’ op de weg. Want uw schepping zal een lichtschepping zijn en dit organisme – dat gij Mens zult noemen – geef Ik de opdracht het evoluerend beginsel van uw schepping te zijn. De mens zal al het door u gecreëerde leven bewust maken en tot evolutie brengen. Hij zal alles richten op het licht, de Geest die van u is uitgegaan. Hij is mijn instrument, mijn veiligstelling in uw schepping. Hij is het organisme dat Mij gelijk kan zijn en daardoor mijn vinger in de pap – uw pap, uw schepping – zal zijn. Hij zal de wachter zijn in het paradijs dat u schept. Zo heb Ik beschikt, voorwaar.” 

De mens als evoluerend beginsel

De koning zag in dat er geen keus was. Ach, wie weet, was een hulpje ooit nog wel eens handig. Hij was allang blij dat hij aan het Grote Werk kon beginnen! Hij schiep een nieuwe wereld, waarin hij koning zou zijn, waarin elk wezen aan hem zou gehoorzamen. Hij legde dit alles vast in een Plan, het Plan van de Schepping, zíjn schepping. En van heel ver, vanuit de Alfa en Omega, werd de mens naar de schepping gezonden, die de Schepper gelijk zou zijn. En de koning gaf de mens de opdracht het evoluerend beginsel te zijn in de schepping die door zijn wezen werd bezield.

De wereld die de koning schiep, moest worden ‘veroverd’ op de Duisternis, op het leven dat nog niet bewust was. Daarom zou het leven dat hij schiep zich eerst moeten verdichten om zich in die lage trilling staande te kunnen houden. Er zou dus een grote val in bewustzijn moeten komen. De koning creëerde en legde alles vast in zijn Plan. Hij zond het leven uit en een lange weg van involutie begon, waarin de wordingsprocessen van de levensvormen zich voltrokken en zij hun plaats op de jakobsladder van het leven innamen. En de mens zond hij naar de materie, het meest verdichte stukje van zijn bolvormige schepping: het dragende midden. De koning, de Schepper, noemde dit dragende midden: de aarde. En zo geschiedde naar zijn Woord. 

De grootste verandering aller tijden

Vier dagen duurde de involutie: vier kosmische dagen duurde de uitademing van de Schepper, waarin de wordingsprocessen zich voltrokken en het leven zich verdichtte om zich staande te kunnen houden in de levensvelden die op de Duisternis waren ‘veroverd’. Tegen het einde van de vierde dag vond de Schepper het echter welletjes. Van die lange uitademing kreeg hij het flink benauwd. Verder involueren kon ook écht niet, want dan zou hij de greep op zijn creatie beslist verliezen en zou de Duisternis zijn levensvelden wel weer eens in kunnen nemen! Het werd dus hoog tijd dat de nu toch wel erg verdichte levensvormen de Geest waaruit zij geschapen waren, zouden gaan herkennen!

Bij de gedachte dat hij de greep op zijn schepping zou kunnen verliezen, raakte de Schepper in paniek. Van schrik ademde hij diep in! Met het gevolg dat de involutie werd omgekeerd naar evolutie! Daarmee had de grootste verandering aller tijden ingezet: alle levensvormen zouden niet meer verder van hem uitgaan, in plaats daarvan zouden ze worden aangezogen door zijn Geest. De wordingsprocessen waren voltooid, de gecreëerde levensvormen zouden nu hun volmaakte, in het Plan van de Schepping neergelegde bedoeling van leven mogen ontdekken en er naar leren handelen! 

Oproep om te werken

Een heraut blies op zijn hoorn: I Am… De Grote Koning van destijds, de Alfa en Omega, had gesproken en riep zijn instrument: I Am… Het gevoel van oerheimwee, de diepste oerherinnering, werd in de mens gewekt. Het voelde alsof hij droomde, een herinnering aan lang vervlogen tijden. Ach, hij sliep nog zo lekker, hij draaide zich maar weer eens om.

Maar het ‘I Am’ had ook de Schepper gewekt, die zijn werk in de schepping zeer serieus nam. Hij zond een aantal Gerichten naar de mens; een aantal stevige instructies, die het leven – en zeker dat van de mens – danig zou beïnvloeden. Al het karma van de schepping, alle verdichting, zou nu moeten worden opgeheven, zodat het leven naar de in het Plan van de Schepping neergelegde bestemming zou kunnen gaan. Dit houdt in: al het karma van de involutie, het luciferiaanse karma, maar ook het persoonlijke karma dat de levensvormen daar in de loop van de tijd zelf aan hadden toegevoegd. Met de Gerichten die van de Schepper uitgingen, blies ook híj stevig op de hoorn. De wat ingedutte mens schrok wakker! Oei, de wekker was allang gegaan, hij moest aan het werk! Maar hoe? 

De incarnatie van de Geest

Een groot Decreet ging van de Schepper uit. Want aangezien de mens het evoluerend beginsel van de schepping zou zijn, zou hij zíjn Geest moeten beërven. Het menselijk bewustzijn was immers niet zomaar naar zijn gelijkenis geschapen! De Schepper besloot in de menselijke geest te incarneren en maakte deze daar eerst geschikt voor. Want doordat de mens zo ver geïnvolueerd was, moest er een flinke knop in zijn geest worden omgedraaid. Maar door de uitwerking van zijn Decreet was het al snel zover: de geest van de mens kan nu de Geest van de Schepper dragen!

De Geest van de Schepper begon langzaam in de menselijke geest in te dalen. Andersom begon de mens in zijn wezen een Troon te bouwen voor de grote Geest die het leven bezielt. Zo bouwde hij de Troon van de Geest op aarde. De heraut van de Alfa en Omega had niet voor niets op de hoorn geblazen: de diepste oerherinnering van het leven was gewekt. En doordat de oerherinnering gewekt was, kon de mens – bij het incarneren van de Geest – zijn goddelijke afkomst weer herkennen!

Met de incarnatie van de Geest Gods in de mens werd een begin gemaakt met de Incarnatie der Goden: in elk mens wordt nu zijn God-zijn wakker gekust! Er is lang genoeg geslapen, alles wat latent in hem aanwezig is, zal nu tot leven worden geroepen. De mens heeft zijn wordingsproces als mens volledig volbracht, daarom kan nu zijn God-zijn worden gewekt. In hem wordt de symbiose van mens en God geboren. De goddelijke mens mag nu op weg gaan om de God in hem steeds voorrang te verlenen. Want de Schepper heeft gesproken: “De involutie is voorbij, mijn Geest zal worden herkend: de Geest die al het leven bezielt.” 

De uittocht van het leven

De uittocht van het leven is begonnen. De uittocht, waarin de Geest in alles wat leeft zal worden verlevendigd. En de mens is het instrument dat – vanuit het dragende midden van de schepping – met zijn geest waarin de Schepper incarneert, al het leven naar de eindbestemming van de evolutie zal brengen. Dat wil zeggen dat hij het naar de volmaakte staat zal brengen, zoals die in het Plan van de Schepping is neergelegd. Mens en Schepper, een symbiose van leven. Twee handen op één buik, Schepper en hulpschepper: Olivier B. Bommel en Tom Poes!

Langzaam zal de mens inzien dat hij met een taak in de schepping is geplaatst. De vijfde dag van de schepping is inmiddels ingegaan. Er zijn dus nog drie scheppingsdagen te gaan; dag vijf, zes en zeven. Daarin zal de mens de schepping vervolmaken en deze aan de door de Schepper neergelegde bedoeling laten voldoen! Langzaam begint het in de mens te dagen dat hij in een wordende schepping leeft, die met zíjn hulp de door de Schepper bedoelde vorm zal vinden.

Hoog tijd dus om op te staan!

copyright: Sonia Bos

gebruik tekst toegestaan met bronvermelding