Januari 2008

Terwijl ik bezig ben aan de voorbereidingen voor de kerstrede, hoor ik ineens: ‘De Ark des Verbonds is volbracht. De weg van Jezus is volbracht, de weg van Ismaël gaat nu echt beginnen!’.

Ik zak weg in mijmeringen... Had ik bij de lezing: Het leven, uw bondgenoot (14-11-’07) immers niet gehoord: het juk zal van de schouders van de mensheid – en dus ook van die van u – worden genomen. Had Patricia Catteeuw me in die tijd ook niet gemaild dat zij in haar meditatie Jezus onder aan de Kalvarieberg had zien staan? Zijn doornenkroon werd door de menigte resoluut vervangen door een kroon van Witte Rozen. De Kalvarieberg was geen weg van lijden meer, maar een weg van Witte Rozen en boven op de berg wachtte het Paradijs...
 
Het werd een schitterende liefdevolle lezing, met een meditatie met de titel: De grote omkering. Het verbaasde me dan ook niet dat ik aan het einde van de lezing een enorm grote witte roos mocht ontvangen. Ik heb nog nooit zo’n grote witte roos gekregen!

Aartsvader van de eerste orde

Maar het leven gaat weer verder, het is druk in deze tijd. Vlak voor de volgende lezing: Liefde als basis van geluk (30-11-’07) wordt er weer diepgaand gemediteerd. In die meditatie zie ik Ismaël, die gevraagd wordt het avatarschap op een nieuwe manier te willen vervullen. Begrijpen doe ik het nog niet, maar ik zie Hem als herder, als Aartsvader, temidden van vele Aartsvaderen. Allen hebben ze een herderstaf van hout. Het lijkt wel een soort vergadering, een topberaad van Aartsvaderen.

Ineens zie ik dat Ismaëls herderstaf volledig van Goud wordt en dat Hij nu met kop en schouders boven de andere Aartsvaderen uitsteekt. Ik hoor dat Hij een Aartsvader van de eerste orde geworden is. Hij is duidelijk de senior van de vergadering. Ik hoor Hem dan ook zeggen: “Aartsvaderen, verenig u! Gij leiders van het volk.”

De vlucht der duiven is begonnen

Ik zie een duif met een twijg aankomen en hoor: “Ismaël, aanvaard deze twijg, die een nieuw stuk beloofd land zal brengen.” Ik voel dat Hij zich overgeeft en als gevolg daarvan krijgt Hij een geschenk met een grote strik erom. Hij pakt het uit en er stijgen allemaal witte duiven uit op. Ik hoor: “De vlucht der duiven is begonnen! Zij zullen alles en iedereen de Vrijheid van Geest gaan brengen.” Vervolgens zet Ismaël op elke herdersstaf een hele grote Witte Duif. Daarmee geeft Hij de herders inspiratie om de weg van de Vrijheid van Geest te kunnen volbrengen.

Even wordt het stil... Een adempauze, om al dit moois te laten zakken. Maar deze meditatie had nog meer in petto...

De kruisgang is beëindigd

Langzaam beginnen er tranen in mijn ogen te wellen. Er biggelt er eentje langzaam naar beneden. Waarom?, gaat er door mij heen. Ik voel me helemaal niet verdrietig, maar juist heel vervuld. Lang kan ik er niet bij stilstaan. Het lijkt wel alsof er enorme gaten in mijn handen worden gebrand en die worden alsmaar groter. Met mijn voeten gebeurt hetzelfde. Stigmata, schiet er door mij heen, dit zijn stigmata.

Dit hoort bij lijden, bij de kruisgang. Ik wil niet meer lijden. Als ik dit toelaat, zal mijn kanker weer gaan opspelen, vliegt er door mij heen. Ik vecht met dit lijden. Ik wil dit niet meer. Help, ik wil gezond blijven! Ik creëer en sla verwilderd met de Staf van Eenheid om mij heen. Langzaam komt er rust, terwijl de tranen blijven vloeien. De gaten in mijn handen en voeten worden nog steeds groter en intenser.

Plotseling hoor ik: ‘Dit zijn de stigmata van de mensheid; laat de stigmata van de mensheid los!’ Nadat ik ze losgelaten heb, kom ik weer terug bij Ismaël. Ik zie dat Hij zijn Gouden Staf pakt en door een diepe keuze help ik Hem de volgende creaties te volbrengen: Ik creëer het overstijgen van het lijden. Ik creëer dat het Evangelie van het Lijden wordt losgelaten! En er opent zich een nieuwe evolutiespiraal, die aan het lijden voorbij is.

Ik zie een hele grote witte duif in zijn kruin indalen en hoor: “Uw wezen is wederom verdiept, Ismaël.” Ik besef dat de kruisgang van de mensheid hiermee beëindigd is. En Frans Klawer, met wie ik samen mediteerde, hoor ik dit hardop uitspreken.

Het Evangelie van het Geluk

Na de meditatie blijf ik zeker nog een half uur liggen. Als het nu Pasen was geweest, maar we zijn op weg naar Kerstmis! Ik voel me verward, maar ook vervuld. Ik wilde slechts mediteren op de lezing Liefde als basis van geluk...

Op 30 november gaan we dan op stap. Vlak voordat ik weg moest zijn er wat moeilijke dingen gebeurd, maar die grote creaties omtrent lijden hebben me doen besluiten deze gewoon los te laten, hoe moeilijk dat ook is. Ook de organisatrice van de lezing kreeg heftige dingen op haar weg. Wat hing er een verdriet...

Maar dat kon toch niet? Zó’n intens verdriet voor een paar behoorlijk moeilijke dingen? Ik besefte dat dit ook met de mensheid te maken moest hebben. In de voorbereiding op de lezing keerden we met elkaar de Spiraal van het Lot om, voor onszelf en voor de mensheid.

Wederom werd er een liefdevolle, zachte lezing geboren, waarin Ismaël de mensheid ten dans vroeg om Hem te helpen het leven te veranderen. Na de vraagstelling volgde de meditatie: De weg naar geluk. In die meditatie kwam een duif naar ons toe met een twijg, die via onze harten mocht indalen. Hij bracht ‘het Evangelie van het Geluk’, dat ‘het Evangelie van het Lijden’ mocht vervangen. De duif plantte zijn twijg in de mens, die we tot een boom mochten laten uitgroeien: de Boom van Geluk. De aanwezigen kozen hiervoor. Zo werd de Boom van Geluk geplant op aarde.

De Ark des Verbonds is volbracht!

En dan zitten we nu ik dit schrijf in de voorbereiding tot de kerstrede en kom ik weer bij de woorden die ik gisteren hoorde: De Ark des Verbonds is volbracht! Jezus van Nazareth heeft zijn weg volbracht. De kruisgang is van de schouders van de mensheid afgenomen. Het Evangelie van het Lijden is vervangen door het Evangelie van het Geluk: het Evangelie van de Geest, want geluk is Geest!

Ismaël Emanuel heeft zich al warmgelopen. Hij is in de afgelopen tijd een avatar nieuwe stijl geworden. Hij heeft immers zijn Gouden Herdersstaf ontvangen. Hij is voldoende gegroeid en steekt nu met kop en schouders boven de gewone herders (leiders) van het volk uit. Hij kan hen dus leiding geven.

Zijn avatarschap kent ook een nieuwe kleur. Hij conformeert zich niet meer aan het Evangelie van het Lijden, Hij brengt het Evangelie van Geluk. Hij brengt geluk, dat wil zeggen Opstanding voor het leven. Ismaël is klaar en dat blijkt ook wel, want de kerstrede zal worden afgesloten met de meditatie: De geboorte van Ismaël.

Opstanding

De Ark des Verbonds is volbracht. Jezus van Nazareth geeft het estafettestokje nu definitief over en Ismaël neemt het aan. Door het doorgeven van dit stokje, trekt het Evangelie van het Lijden zich terug. Het Evangelie van Geluk (van Geest) bepaalt nu de weg. Nog verder trekt de vissentijdperkblauwdruk zich terug en wordt de aquariusblauwdruk naar voren geschoven.

Dit kan ook, want Ismaël is klaar. Zijn mantel is volledig geweven. Elke draad van deze mantel is een facet van de grote opstanding van het leven, die Hij komt brengen. Raak zijn kleed maar aan en Opstanding zal uw leven kenmerken.

Ismaël neemt u allen mee en alle Aartsvaderen die voor hun staf de verdiepte Geest Gods (die grote Witte Duif) van Hem mochten ontvangen, zullen u op deze weg. begeleiden. Daartoe zat Hij de grote vergadering van Aartsvaderen voor. Hij gaf hen de nieuwe routebeschrijving, gaf hen nieuwe instructies en voorzag hen van een nieuwe volledig bijgewerkt navigatiesysteem (mystiek). Hij raakte hun wezen aan en richtte het met zijn kracht.

Leiders van het volk, verenig u. Het grote spel is begonnen. Ismaël gespt zijn zwaard om en trekt zijn mantel aan. Hij is klaar voor de verovering van Jeruzalem. Een nieuw Jeruzalem, het Jeruzalem van de Geest.

copyright: Sonia Bos

gebruik tekst toegestaan met bronvermelding